Malayalam Article 1 – December 2023

വികാരവും വിചാരവും വിശ്വാസവും

 

വായനാഭാഗം മലാഖി 2:13 “യഹോവ ഇനി വഴിപാടു കടാക്ഷിക്കയോ നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽനിന്നു പ്രസാദമുള്ളതു കൈക്കൊൾകയോ ചെയ്യാതവണ്ണം നിങ്ങൾ അവന്റെ യാഗപീഠത്തെ കണ്ണുനീർകൊണ്ടും കരച്ചിൽകൊണ്ടും ഞരക്കംകൊണ്ടും മൂടിക്കളയുന്നു.”

 

ഒരു വിശ്വാസി ആത്മനിയന്ത്രണം കൈവരിച്ചവനായിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ മാത്രമേ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിനു പ്രസാദം തോന്നുകയും അവന്റെ ആരാധനയെ ദൈവം കൈക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുകയുള്ളൂ. ഇന്നു വിശ്വാസികളിൽ പലരെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് വികാരവും വിചാരങ്ങളും ആണെന്നുള്ളത് സങ്കടകരമായ പ്രവണതയാണ്. വികാരവും വിചാരവും വിശ്വാസവും ഒരുമിച്ചു പോകുകയില്ല. ഒരു വിശ്വാസിയുടെ വിശ്വാസത്തെ വികാരവും വിചാരവും ഭരിക്കുവാൻ അനുവദിച്ചു കൂടാ. നമ്മുടെ വികാരത്തെയും വിചാരത്തെയും നമ്മിലുള്ള വിശ്വാസം കീഴ്പ്പെടുത്തുവാനിടയാകേണം. വികാരവും വിചാരവും നമുക്കു ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അതു നിയന്ത്രിക്കുവാൻ കഴിയുന്നവനും വിശ്വാസത്താൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനും ജീവിക്കുന്നവനുമാകേണം ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു വിശ്വാസി.

 

കരച്ചിൽ ഒരു വികാരമാണ്. ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിൽ കരയുവാനുള്ള അനേകം കാര്യങ്ങൾ കടന്നുവരും. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവർ ആകേണം ഒരു യഥാർത്ഥ വിശ്വാസി. എന്നാൽ ജീവിതം മുഴുവൻ തന്റെ പ്രവർത്തി വെളിപ്പെടുത്തേണ്ട സമയങ്ങളിലും സാഹചര്യങ്ങളിലും എല്ലാം കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാലോ?. അതു ദൈവം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ദൈവസന്നിധിയിൽ കരഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ട സമയത്തു കരയുകയും, ദൈവം നാം ചെയ്യുവാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. കരച്ചിൽ പല നിലവാരത്തിലുണ്ട്. ആശ്രയത്വത്തിന്റെ കരച്ചിൽ, വിശ്വാസത്തിന്റേത്, സന്തോഷത്തിന്റെയും അവിശ്വാസത്തിന്റെയും കരച്ചിൽ, പിറുപിറുപ്പിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും കരച്ചിൽ. നാം ദൈവത്താൽ നയിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നമ്മിലുള്ള വികാരം എങ്ങനെയുള്ളതാണ്. നമ്മുടെ കരച്ചിൽ എങ്ങനെയുള്ളതാണ്. നമ്മുടെ യാഗപീഠത്തെ മൂടിയിരിക്കുന്നത് അവിശ്വാസത്തിന്റെയും പിറുപിറുപ്പിന്റെയും കണ്ണുനീരാണോ? ദൈവത്തിന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്‌ദം അവിശ്വാസത്തിന്റെയും പിറുപിറുപ്പിന്റെയും കരച്ചിലാണോ?

പ്രീയരെ, നമ്മുടെ വിശ്വാസം ആയിരിക്കേണം നമ്മുടെ വികാരത്തെയും വിചാരത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ഒരിക്കലും വികാരവും വിചാരവും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ നിയന്ത്രിക്കുവാനിടയാകരുത്. നാം വികാരമുള്ളവരാണ്. അത് ദൈവം നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹമാണ്. നാം കരയണം, ചിരിക്കണം, ചില നല്ല വിചാരങ്ങളും ഉള്ളവരായിരിക്കേണം. എന്നാൽ ഇവ വിശ്വാസത്തെ നമ്മിലുള്ള ദൈവപ്രവർത്തിയെ ബാധിക്കാത്ത നിലയിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യുവാൻ ആത്മാവിൽ നയിക്കപ്പെടേണം. ദൈവകൃപയുള്ളിടത്തു വികാരങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. ദൈവശക്തിയിലും നമ്മിലുള്ള വികാരം പ്രകടമാക്കുവാൻ നമുക്ക് അനുവാദമുണ്ട്. ദൈവാത്മാവ് നമ്മിൽ വ്യാപരിക്കുമ്പോൾ ആരാധനയിൽ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഒക്കെ നാം കരയുകയും കണ്ണുനീർ പൊഴിക്കുകയും ചെയ്യും. നമ്മിലുള്ള ഭക്തിയും വിശ്വാസവും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ അനുവദിക്കണം എന്നു മാത്രം. ഉണർവ്വ് വ്യാപരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീരിനും കരച്ചിലിനും സ്ഥാനമുണ്ട്. മനുഷ്യനെ ഭയപ്പെട്ടിട്ടോ, പിശാചിനെ ഭയപ്പെട്ടിട്ടോ അല്ല, നമ്മുടെ കണ്ണുനീരും കരച്ചിലും ഉണ്ടാകേണ്ടത്. അത് ദൈവപ്രസാദത്തിനു കാരണമാകില്ല. ഉണർവ്വുള്ളിടത്തു പാപബോധമുണ്ട്. പാപബോധം ഉള്ളിടത്തു കരച്ചിലും കണ്ണുനീരും ഏറ്റുപറച്ചിലും ക്ഷമ ചോദിക്കലുമുണ്ട്. ദൈവഹിതപ്രകാരമുള്ള അനുതാപം മാനസാന്തരത്തെ ഉളവാക്കുന്നതാണ്. നമ്മുടെ കരച്ചിലും കണ്ണുനീരും ദൈവാശ്രയത്തിൽ നിന്നും ദൈവഭയത്തിൽ നിന്നുമാകേണം ഉളവാകേണ്ടത്.

 

വാഗ്‌ദത്ത ദേശത്തേക്കു മിസ്രയിമിൽ നിന്നു ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ട ദൈവജനം മരുഭൂമിയിൽ വച്ച് യാത്രാമദ്ധ്യേവച്ച് ഒക്കെ അവർ കരഞ്ഞു വിലപിച്ചു പിറുപിറുത്തു എന്നൊക്കെ നിരവധി തവണ രേഖപ്പെടുത്തയിട്ടുണ്ട്. ഫറവോന്റെ സൈന്യം തങ്ങൾക്കു പുറകെ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ജനം നിലവിളിച്ചു. അവിടെ ഭയത്തിൽ നിന്നുളവായ വികാരമായിരുന്നു അവരെ നയിച്ചിരുന്നത്. ഫറവോൻ അടുത്തു വരുമ്പോൾ യിസ്രായേൽ മക്കൾ യഹോവയോടു നിലവിളിച്ചു. അവർ മോശയോട്: “മിസ്രയീമിൽ ശവക്കുഴിയില്ലാഞ്ഞിട്ടോ നീ ഞങ്ങളെ മരുഭൂമിയിൽ മരിപ്പാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നതു?” (പുറപ്പാട് 14:10-11) ജനം ഭയപ്പെട്ടു നിലവിളിച്ചു. നിരാശയാൽ പിറുപിറുത്തു. മോശയെയും ദൈവത്തെയും അവർ പരിഹസിച്ചു. അടയാളങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളും തങ്ങളുടെ വിടുതലിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ കണ്ടവരും അനുഭവിച്ചവരും ആയിരുന്നവർ. 430 സംവത്സരത്തോളം വെറുതെയിരുന്നു നിലവിളിച്ചവർ അവരുടെ പരിചയത്തിന്റെ ബോധ്യത്തിൽ അവർ ദൈവത്താൽ നടത്തപ്പെട്ടിട്ടും നിലവിളിച്ചതു ഫറവോനെയും സൈന്യത്തെയും ഭയന്നിട്ടാണ്. ഈ കരച്ചിൽ നിലവിളി ദൈവത്തിനു ഇഷ്ടമല്ല.

കൂടെപ്പിറപ്പുകളെ, നമ്മുടെ കരച്ചിലും കണ്ണുനീരും വികാരങ്ങളും എപ്രകാരമുള്ളതാണ്. നാം എന്തിനും ഏതിനും വെറുതെ കരഞ്ഞു വിലപിച്ചു നടക്കുന്നവരാണോ? നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് നമ്മുടെ വികാരങ്ങളാണോ? എങ്കിൽ അപകടമാണ്. വികാരമാണ് നമ്മെയും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെയും ആരാധനയെയും ഒക്കെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതെങ്കിൽ നാം സൂക്ഷിക്കേണം. നാം കരയേണ്ട വിഷയങ്ങളിൽ കരയുന്നവരാകേണം. എന്നാൽ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടിയിടത്തു ആത്മാവിനാൽ പ്രവർത്തിക്കേണം. നാം നമ്മെ തന്നെ ഒരു ആത്മപരിശോധനയ്ക്കു വിധേയപ്പെടുത്തുക.

 

Pr. Anil Abraham (MFGC Abu Dhabi)